Νεότητα Θήρας

Ιστολόγιο του Γραφείου Νεότητας της Ιεράς Μητρόπολης Θήρας, Αμοργού & Νήσων

Σάββατο, 4 Αυγούστου 2012

Ο 14χρονος Έλληνας μαθητής, Μάριος Χατζηδήμου, μιλά για την παγκόσμια επιτυχία του

«Δεν περίμενα ποτέ ότι θα βγω πρώτος. Μου άρεσε το θέμα της έκθεσης και αποφάσισα, έχοντας μάθει για το διαγωνισμό από το σχολείο μου, να συμμετάσχω. Δεν πίστευα όμως ότι θα διακριθώ», λέει στο newsbeast.gr ο 14χρονος Μάριος Χατζηδήμου από τα Γιαννιτσά.

Ο μαθητής της Β΄ Γυμνασίου είναι ένας ακόμη νέος που κάνει τη χώρα μας να ακούγεται διεθνώς για τις επιτυχίες της. Ήταν ο νικητής του διεθνούς διαγωνισμού έκθεσης της Παγκόσμιας Ταχυδρομικής Ένωσης (UPU).

Ίνδαλμά του ο κορυφαίος τενίστας, Ρότζερ Φέντερερ. Και γι’ αυτό μόλις άκουσε ότι ο τίτλος της έκθεσης ήταν «Γράψτε μια επιστολή σε έναν αθλητή ή μια μορφή του αθλητισμού που θαυμάζετε, για να εξηγήσετε τι σημαίνουν για εσάς οι Ολυμπιακοί Αγώνες», δεν έχασε την ευκαιρία. Πήρε χαρτί και μολύβι και άρχισε να γράφει όλα αυτά που θα ήθελε να πει αν είχε απέναντί του τον σπουδαίο τενίστα.

Ασχολείται και εκείνος με το τένις τα τελευταία δύο χρόνια και περιγράφει το άθλημα μέσα από το γράμμα του. Μιλά στον Φέντερερ σαν να τον βλέπει και του εξηγεί τους λόγους που τον θαυμάζει. Όμως, δεν θα ήθελε, παρά την ενασχόλησή του με τη ρακέτα, ποτέ να γίνει επαγγελματίας αθλητής. «Έχω άλλα όνειρα», λέει ο μικρός Μάριος . Παρά μάλιστα το γεγονός ότι δεν διακρίθηκε μόνο παγκοσμίως έχοντας νικήσει περισσότερους από 1 εκατομμύριο νέους από 55 χώρες που πήραν μέρος στο διαγωνισμό αλλά ξεχώρισε και πήρε την πρωτιά και στην Ελλάδα.

-Πώς αποφάσισες να πάρεις μέρος στο διαγωνισμό;

«Για το διαγωνισμό έμαθα από το σχολείο και επειδή το θέμα μου άρεσε, αποφάσισα να συμμετάσχω. Δεν περίμενα όμως ποτέ να φτάσω στην πρώτη θέση. Χαίρομαι πάρα πολύ γι’ αυτή μου την επιτυχία».

-Ασχολείσαι με το τένις. Θα ήθελες να γίνεις αθλητής;

«Δύο χρόνια τώρα ασχολούμαι με το τένις. Δεν θα ήθελα να συμμετάσχω επαγγελματικά με το άθλημα. Το τένις για μένα είναι χόμπι και εκτόνωση. Απλά μου αρέσει σαν άθλημα και είμαι θαυμαστής του Ρότζερ Φέντερερ».

-Ποιο είναι το έπαθλο της πρωτιάς;

«Περιμένω με χαρά να μου απονεμηθεί το χρυσό ολυμπιακό μετάλλιο το Φεβρουάριο. Χαίρομαι πάρα πολύ γι’ αυτό και το περιμένω πως και πως».

-Ποια είναι τα όνειρά σου για το μέλλον;

«Θα ήθελα να ασχοληθώ με την Ιστορία. Διαβάζω αρκετά βιβλία και τώρα που δεν πηγαίνω σχολείο περνώ αρκετό χρόνο με τους φίλους μου. Έχω πάντα στο πλευρό μου την οικογένειά μου που με στηρίζει και με βοηθά. Παρακολουθώ και τους Ολυμπιακούς Αγώνες».

-Πώς βιώνεις την κρίση που επικρατεί στη χώρα;

«Μας ανησυχούν όλα αυτά που συμβαίνουν στη χώρα μας. Μπορεί να είμαστε μικροί αλλά καταλαβαίνουμε πολύ καλά τι γίνεται γύρω μας. Δυστυχώς, όμως κανείς δεν μπορεί να το αλλάξει. Έχουμε όνειρα και κανείς δεν ξέρει τι θα γίνει. Είναι όλοι απελπισμένοι».


Η Επιστολή του που κέρδισε το πρώτο βραβείο

Γιαννιτσά, 25/01/12

Αγαπητέ Ρότζερ Φέντερερ,

Είμαι ο Μάριος, ένας από τους χιλιάδες, φαντάζομαι θαυμαστές σου. Ένας μικρός, ασήμαντος Μάριος, μπροστά σ’ έναν γίγαντα του αθλητισμού. Κι ο λόγος που σου γράφω; Για να σ’ ευχαριστήσω... να σ’ ευχαριστήσω, που ξύπνησες μέσα μου την αγάπη για τον αθλητισμό και το τένις!

Χρόνια παρακολουθώ τους αγώνες και τις προσπάθειές σου στα γήπεδα, χειροκροτώ τις νίκες σου και θαυμάζω την επιμονή σου στις δύσκολες στιγμές. Το ανέβασμα σου όμως στο βάθρο του νικητή στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου, ήταν το «σερβίς», για την δική μου είσοδο στο άθλημα.

Άρπαξα την παρατημένη ρακέτα του αδελφού μου και αποφασιστικά μπήκα στο γήπεδο, έτοιμος να νικήσω. Τότε συνειδητοποίησα πόσο διαφορετικό είναι, να βλέπεις την ρακέτα στα χέρια του Φέντερερ από το να προσπαθείς να την κουμαντάρεις στα δικά σου χέρια. Παιδεύτηκα, ίδρωσα, άκουσα δικαιολογημένα τις φωνές του προπονητή μου, όμως δεν τα παράτησα. Η μορφή σου στο βάθρο του Ολυμπιονίκη, με κρατούσε εκεί και συνέχιζα...

Συνέχιζα και ονειρευόμουνα... Κάποια μέρα, κτυπώντας το μπαλάκι, εκσφενδονίστηκε μαζί και η φαντασία μου, μακριά, πολύ μακριά στον χρόνο και στον τόπο. Βρέθηκα, λέει, εκεί, στην Αρχαία Ολυμπία, στην μεγάλη γιορτή του αθλητισμού, στους πρώτους επίσημους Ολυμπιακούς Αγώνες. 776 π.Χ.- οι κήρυκες γυρνούν όλη την Ελλάδα και αναγγέλλουν το γεγονός.

Οι πόλεμοι σταματούν, γιατί ο αθλητισμός ενώνει και συμφιλιώνει τους ανθρώπους, έτσι τουλάχιστον ήταν τότε! Νέοι από κάθε άκρη της χώρας, καταφθάνουν εκεί με λεβέντικη ψυχή και σώμα, για ν’ αγωνισθούν τον «καλόν αγώνα», το «Ευ αγωνίζεσθαι». Τι υπέροχες λέξεις, τι φανταστική ατμόσφαιρα!

Ήσουν κι εσύ, λέει, εκεί. Οι ιστορικές μου γνώσεις σε απορρίπτουν, όμως η φαντασία μου σε θέλει εκεί. Ν’ αγωνίζεσαι και να στεφανώνεσαι με την αγριελιά. Να ποτίζεις με τον ιδρώτα σου, το χώμα της αρχαίας Ολυμπίας και να δοξάζεσαι μαζί με τον Διαγόρα της Ρόδου, τον Πολυδάμα, τον Θεαγένη…

Ναι, είμαι περήφανος, που η δική μου πατρίδα, η Ελλάδα, έθεσε τα θεμέλια του σύγχρονου αθλητισμού. Το αθλητικό πνεύμα, σαρκώθηκε και μορφοποιήθηκε στους αγώνες της αρχαιότητας. Η Ολυμπιακή φλόγα, λαμπρυνόμενη με τις άξιες του Ελληνικού πολιτισμού, φώτισε την οικουμένη. Η αγωνιστικότητα, η ευγενής άμιλλα, ο αυτοέλεγχος, η συνεργασία, μέσ’ από τον αθλητισμό, εμπλούτισαν και όλη την στάση του ανθρώπου απέναντι στην ζωή...

...Στεκόσουν εκεί, στεφανωμένος, ακτινοβολώντας την χαρά της νίκης, όταν σε πλησίασα ντροπαλά, σου έπιασα το χέρι, σε κοίταξα στα μάτια και σε ρώτησα:

- Πως νοιώθεις, Ρότζερ; Τι σημαίνουν για σένα όλα αυτά;

- Άκου μικρέ μου, μου απάντησες με μια φωνή κρυστάλλινη, που ακόμα αντηχεί στ’ αυτιά μου. «Αγωνίζομαι» σημαίνει «νικώ», να το θυμάσαι αυτό. Η συμμετοχή, ο αγώνας, είναι ήδη μια μεγάλη νίκη, ανεξάρτητα απ’ το τρόπαιο. Νίκη ενάντια στους φόβους, τις ανασφάλειες και τις δυσκολίες του εαυτού σου, ενάντια στον εγωισμό και την φιλαυτία σου. Νίκη υπέρβασης του εαυτού σου. Και κάτι ακόμα: «Νικώ» σημαίνει «Αγαπώ». Αγαπώ τον συναγωνιστή μου, που μου έδωσε την ευκαιρία ν’ αγωνιστώ, τον προπονητή μου, που μου έμαθε τον τρόπω ν’ αγωνίζομαι και να νικώ, τον κόσμο που με στηρίζει στην προσπάθεια και στον δρόμο προς τη νίκη, τον Θεό, που μου χαρίζει την δυνατότητα ν’ αγωνίζομαι και να νικώ!

- Άουτ! Μάριε, συγκεντρώσου επιτέλους στο παιχνίδι! Ήταν η φωνή του προπονητή μου, που με έβγαλε ξαφνικά από την ονειροπόλησή μου. Όμως όχι, εκείνη την ημέρα, δεν ήταν δυνατόν να συγκεντρωθώ σε κανένα παιχνίδι. Ήθελα να διηγηθώ, όλα αυτά που έζησα, στους πρώτους Ολυμπιακούς αγώνες. Όλοι μαζί, ο προπονητής και οι συμπαίκτες μου, γίναμε μια συντροφιά κι αναβαπτισθήκαμε στο πνεύμα των Ολυμπιακών αγώνων. Μιλήσαμε για το περίφημο «Ευ αγωνίζεσθαι», αυτό που οι σύγχρονοι άνθρωποι, μπορούν τέλεια να ερμηνεύσουν ετυμολογικά, όσον όμως αφορά την πράξη, δυσκολεύονται από λίγο έως τραγικά! Στοχεύοντας αποκλειστικά στον πρωταθλητισμό, λούζονται στα βρώμικα κι επικίνδυνα νερά των αναβολικών, θυσιάζοντας στον βωμό της εφήμερης δόξας, την καθαρότητα της ψυχής και του σώματος. Η εξόντωση του αθλητή και η δυσφήμιση των αγώνων, είναι το μόνο αντίτιμο που εισπράττει κανείς από τέτοιες ενέργειες.

Ε, λοιπόν για μένα οι Ολυμπιακοί Αγώνες δεν σημαίνουν, ούτε αναβολικά, ούτε πρωταθλητισμό, ούτε οικονομικά συμφέροντα, οικονομική κρίση, αντιζηλίες και μίση. Σημαίνουν χαρά για την συμμετοχή, «ευ αγωνίζεσθαι», φιλία, ειρήνη και σ’ αυτό το πνεύμα εύχομαι να σταθούν οι φετινοί Ολυμπιακοί Αγώνες.

Σταματώ εδώ την φλυαρία μου, που ίσως σε κούρασε και σου εύχομαι μέσα απ’ την ψυχή μου, σε όλη σου την ζωή, ν’ αγωνίζεσαι, να νικάς και ν’ αγαπάς, όπως ακριβώς εσύ μου δίδαξες. Σ’ ευχαριστώ για άλλη μια φορά και σε περιμένω, εκεί που πρωτοσυναντηθήκαμε... Στην αρχαία Ολυμπία, στην Ελλάδα, στην πατρίδα του πολιτισμού και του αθλητισμού. Στην πανέμορφη και πολυαγαπημένη μου πατρίδα, που όσες δυσκολίες και τρικυμίες κι αν περνά τώρα, «δεν την σκιάζει φοβέρα καμιά», γιατ’ «έχει στο κατάρτι της βιγλάτορα, παντοτινό, τον Ήλιο, τον Ηλιάτορα»!

Με αγάπη και θαυμασμό, Μάριος Α. Χατζηδήμου

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου