ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΣΤΟΥΣ ΕΞΕΤΑΖΟΜΕΝΟΥΣ ΜΑΘΗΤΕΣ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΘΗΡΑΣ ΑΜΟΡΓΟΥ & ΝΗΣΩΝ
ΓΡΑΦΕΙΟ ΝΕΟΤΗΤΟΣ
Προς τους εξεταζόμενους μαθητές 
Θήρα 14/5/2016
Στις δύσκολες και ιδιαίτερα κοπιαστικές στιγμές που πρόκειται να διέλθετε κατά την εξεταστική περίοδο η σκέψη μας, οι ευχές μας και οι προσευχές μας θα σας συνοδεύουν κατανοώντας την αγωνία σας και την δοκιμασία σας για ένα καλύτερο αύριο μέσα στον αγώνα της κατάκτησης της γνώσης. 
Θα προσευχόμαστε να υλοποιήσετε τα όνειρα σας και να δικαιωθούν τα ευγενή και υψηλά οράματα σας για τον μέλλον σας. Γονείς καθηγητές αλλά και η φιλόστοργη Εκκλησία ως πνευματική σας μητέρα όλων μας θα εύχονται για εσάς στον Κύριο μας Ιησού Χριστό να φωτίσει την προσπάθεια σας. 
Πραγματικός όμως νικητής πάντα είναι εκείνος που επιμένει να μοχθεί να αγωνίζεται συνέχεια για το καλύτερο . 
Ολόψυχα σας ευχόμαστε  «Καλή επιτυχία» φωτισμό υπομονή και αισιοδοξία . Ο Θεός μαζί σας. 

Εκ του γραφείου Νεότητας 
της Ιεράς Μητροπόλεως Θήρας Αμοργού & Νήσων

Ὁ Μ. Βασίλειος κι ὁ παραµορφωµένος Χριστιανισµὸς

  πηγή:τρελογιάννης

Κόντογλου Φώτης

Θέλω νὰ µιλήσω γιὰ τὸν ἅγιο Βασίλειο, ἀλλὰ νὰ µὴν πῶ τὰ συνηθισµένα ποὺ λένε ὅσοι γράφουνε γι’ αὐτὸν τὸν ἀληθινὰ Μέγαν ἅγιο. Προπάντων κάποιοι θεολόγοι φραγκοδιαβασµένοι, ποὺ δὲν τοὺς ἐνδιαφέρει σχεδὸν καθόλου ἡ ἁγιότητά του κ’ ἡ κατὰ Θεὸν σοφία του, ἀλλὰ ἡ “θύραθεν” σοφία του, ἡ γνώση ποὺ εἶχε στὰ ἑλληνικὰ γράµµατα, στὴ ρητορικὴ καὶ στ’ ἄλλα ἐφήµερα καὶ ἐξωτερικὰ στολίδια αὐτῆς τῆς βαθειᾶς ψυχῆς, λησµονώντας τί γράφει ὁ ἀπόστολος Παῦλος γιὰ τὴν κοσµικὴ σοφία, ποὺ τὴ λέγει “µωρίαν παρὰ τῷ Θεῷ”.

Γιὰ τοὺς τέτοιους, ἡ φιλοσοφία εἶναι σεβαστή, µάλιστα περισσότερο ἀπὸ τὴ θρησκεία κι’ ἂς θέλουνε νὰ τὸ κρύψουνε, ἡ ἐπιστήµη πιὸ πειστικὴ ἀπὸ τὴν πίστη, ἡ ἀρχαιότης πιὸ σπουδαῖο οἰκόσηµο ἀπὸ τὸν Χριστιανισµό. Γι’ αὐτό, ὅλα τὰ µετρᾶνε µ’ αὐτὰ τὰ µέτρα. Ἡ ἀξία τῶν ἁγίων Πατέρων δὲν ἔγκειται στὴν ἁγιότητά τους, ἀλλὰ στὸ κατὰ πόσον εἶναι δεινοὶ ρήτορες, δεινοὶ συζητηταί, δυνατοὶ στὸ µυαλό, µ’ ἕνα σύντοµον λόγο, κατὰ πόσον ἔχουνε ὅσα ἐκτιµοῦσε καὶ ἐκτιµᾷ ἡ ἁµαρτωλὴ ἀνθρωπότητα κι’ ὅσα εἶναι ἢ περιττὰ γιὰ τὸ χριστιανό, ἢ βλαβερά, κατὰ τὸ Εὐαγγέλιο. Μὰ δὲν πάει νὰ λέγῃ τὸ Εὐαγγέλιο! Αὐτοὶ οἱ διδάσκαλοι τοῦ λαοῦ δὲν ρωτᾶνε τίποτα, αὐτοὶ τραβᾶνε τὸ χαβά τους.

Τὸν Παῦλο, ποὺ εἶχε πῆ χίλιες φορὲς καὶ κατὰ χίλιους τρόπους πὼς ἡ γλωσσικὴ ἐπιτηδειότητα δηλ. ἡ ρητορεία, εἶναι ψεύτικη καὶ δὲν τὴ θέλει ὁ Χριστός, αὐτοί, σώνει καὶ καλά, µὲ τὸ ζόρι, τὸν ἀνακηρύξανε “µέγαν ρήτορα”, αὐτὸν ποὺ εἶπε λ.χ. “οὐ γὰρ ἀπέστειλέ µε ὁ Χριστὸς βαπτίζειν, ἀλλ’ εὐαγγελίζεσθαι, οὐκ ἐν σοφίᾳ λόγου, ἵνα µὴ κενωθῇ ὁ σταυρὸς τοῦ Χριστοῦ”, καὶ ποὺ γράφει στοὺς Κολοσσαεῖς: “Βλέπετε (προσέξετε) µὴ τὶς ὑµᾶς ἔσται ὁ συλαγωγῶν διὰ τῆς φιλοσοφίας καὶ κενῆς ἀπάτης, κατὰ τὴν παράδοσιν τῶν ἀνθρώπων, κατὰ τὰ στοιχεῖα τοῦ κόσµου, καὶ οὐ κατὰ Χριστόν”. Αὐτοὶ ὅµως ποὺ ἐξηγοῦνε στὸ λαὸ τὴν Ἁγία Γραφή, εἶναι κουφοὶ καὶ τυφλοί, ἢ κάνουνε πὼς δὲν ἀκοῦνε καὶ δὲν βλέπουνε, κι’ αὐτὸν ποὺ εἶπε πὼς ἡ φιλοσοφία εἶναι “κενὴ ἀπάτη”, τὸν ἀνακηρύξανε µέγαν φιλόσοφον, στοχαστήν, τετραπέρατον ἐγκέφαλον “κατὰ τὴν παράδοσιν τῶν ἀνθρώπων, κατὰ τὰ στοιχεῖα τοῦ κόσµου, καὶ οὐ κατὰ Χριστόν”. Θέλουνε νὰ τὸν κάνουνε “ἐφάµιλλον τῶν ἀρχαίων φιλοσόφων οἵτινες ἐδόξασαν τὴν ἀνθρωπότητα”, ὥστε νὰ ἔχῃ κι’ ὁ Χριστιανισµὸς κάποιους µεγάλους νόας κι’ ὄχι µοναχά τοὺς πτωχοὺς τῷ πνεύµατι, τὰ φτωχαδάκια, τοὺς ἀγράµµατους Ἀποστόλους, τοὺς ἁπλοϊκοὺς ἀσκητάδες, τοὺς εὐκολόπιστους µάρτυρες καὶ ἁγίους.

Τοὺς τέτοιους ψευτοχριστιανοὺς τοὺς τρώγει ἡ περηφάνια, ἡ κοσµικὴ µαταιοδοξία, ἐπειδὴ εἶναι αὐτοὶ ποὺ λέγει ὁ ἴδιος ὁ Παῦλος “εἰκῇ φυσιούµενοι ὑπὸ τοῦ νοὸς τῆς σαρκὸς αὐτῶν”, καὶ “ἐν σαρκὶ ὄντες” καὶ τὰ σαρκικὰ τιµῶντες, θέλουν “Θεῷ ἀρέσαι”. Τὸν Παῦλο ποὺ εἶπε τὸν φοβερὸ τοῦτον λόγο “πᾶν ὃ οὐκ ἐκ πίστεως, ἁµαρτία ἐστὶν” δηλ. “ὅ,τι δὲν προέρχεται ἀπὸ τὴν πίστη, εἶναι ἁµαρτία”, µὲ τὴ µικρόλογη διάνοιά τους, τὸν κατεβάσανε στὰ µέτρα τους, κάνοντάς τον λογοκόπο ρήτορα, φιλόσοφο, κοινωνιολόγο, πολιτικό, διοργανωτή, ψυχολόγο, παιδαγωγό, καιροσκόπο, ἐπειδὴ αὐτὰ καταλαβαίνουνε, κι’ αὐτὰ εἶναι οἱ πιὸ µεγάλοι τίτλοι ποὺ µποροῦνε νὰ φαντασθοῦνε. Μὲ πιὸ γερὰ λόγια καὶ πιὸ καθαρά, ζωηρὰ καὶ τρανταχτά, δὲν µποροῦσε νὰ τοὺς πῆ αὐτὰ τὰ πράγµατα κανένα στόµα, παρεκτὸς ἀπὸ τὸν Παῦλο, καὶ ὅµως δὲν πήρανε χαµπάρι οἱ καινούριοι γραµµατεῖς. Ἂς εἶναι τὰ λόγια του σὰν σφυριὰ ποὺ κοπανᾶνε τὰ ξερὰ καύκαλά τους, ἐκεῖνοι: τὸ γουδὶ τὸ γουδοχέρι.

Ἄκουσε πῶς µιλᾶ ὁ Παῦλος γιὰ τὴν ἀρχαία σοφία: “Ἐπειδὴ (γὰρ) ἐν τῇ σοφίᾳ τοῦ Θεοῦ οὐκ ἔγνω ὁ κόσµος διὰ τῆς σοφίας (φιλοσοφίας) τὸν Θεόν, εὐδόκησεν ὁ Θεὸς διὰ τῆς µωρίας τοῦ κηρύγµατος σῶσαι τοὺς πιστεύοντας. Ἐπειδὴ καὶ Ἰουδαῖοι σηµεῖον αἰτοῦσι, καὶ Ἕλληνες σοφίαν ζητοῦσιν, ἡµεῖς δὲ κηρύσσοµεν Χριστὸν ἐσταυρωµένον, Ἰουδαίοις µὲν σκάνδαλον, Ἕλλησι δὲ µωρίαν...”. Λοιπόν, ἰδοὺ τί λέγει ὁ Παῦλος καὶ τί διδάσκουνε οἱ ἐξηγητὲς τοῦ Εὐαγγελίου καὶ τοῦ ἴδιου τοῦ Παύλου, δηλαδὴ τὴ µεµωραµένη σοφία, ποὺ θεωρεῖ τὴ διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ µωρία.

Δείχνω µεγάλη ἐπιµονὴ σ’ αὐτὸ τὸ ζήτηµα, γιατί αὐτοὶ ποὺ θέλουνε νὰ νοθέψουνε τὸ κατακάθαρο νερὸ τοῦ Εὐαγγελίου, “τὸ ὕδωρ τὸ ζῶν τὸ ἁλλόµενον εἰς ζωὴν αἰώνιον”, µὲ τὰ βαλτόνερα τῆς γνώσης καὶ τῆς ἀρχαίας φιλοσοφίας ποὺ πίνανε κεῖνον τὸν καιρὸ οἱ ταλαίπωροι ἄνθρωποι, “οἱ µὴ ἔχοντες ἐλπίδα”, χωρὶς νὰ ξεδιψάσουνε, αὐτοὶ λοιπὸν οἱ τυφλοὶ ὁδηγοὶ στραβώνουνε τὸν κόσµο, καὶ γίνουνται αἰτία µὲ τὶς θεωρίες τους νὰ πέφτουνε οἱ νέοι στὴν ἀπιστία, γιατί ψυχὲς ποὺ θρέφονται µὲ τὴν “κενὴ ἀπάτη”, ποῦ θὰ καταντήσουνε παρὰ στὴν ἀπιστία, ὁµολογηµένη ἢ ἀνοµολόγητη;

Ὅλα αὐτὰ προέρχονται ἀπὸ τὸν παραµορφωµένο Χριστιανισµὸ ποὺ µαθαίνουν ὅσοι δασκαλεύονται στὰ πανεπιστήµια τῆς Δύσης, ποὺ εἶναι ἡ πατρίδα τοῦ ὀρθολογισµοῦ καὶ τοῦ οὑµανισµοῦ, κ’ ὕστερα τὸν φέρνουνε αὐτὸ τὸν ὀρθολογιστικὸ Χριστιανισµὸ σ’ ἐµᾶς. Γιατί ἔχουµε τὴν κατάρα νὰ µαθαίνουνε ὅλα τὰ δικά µας ἀπὸ τοὺς ξένους, ἀκόµα καὶ τὴν ἀρχαία γλῶσσα.

Γυρίζω πάλι στὸν Παῦλο, γιὰ νὰ πάρω ἀπ’ αὐτὸν κι’ ἄλλα θεόπνευστα λόγια ποὺ βγάζουνε ψεῦτες αὐτοὺς τοὺς φραγκοσπουδασµένους οὑµανίστες ψευτοχριστιανούς. Καὶ παίρνω ὅλο λόγια τοῦ Παύλου, γιατί σ’ αὐτὸν τὸν ἅγιο φανερώνουνε τὴν περισσότερη ἐκτίµησή τους, ἐπειδή, µὲ τὰ µέτρα ποὺ τὸν κρίνουνε, βρίσκουνε σ’ αὐτὸν περισσότερη ἐγκόσµια γνώση, κοινωνικὴ δραστηριότητα, ρητορικὴ δεινότητα, µεθοδικότητα, ψυχολογικὴ ὀξύτητα, κι’ ἕνα σωρὸ ἄλλα τέτοια ποὺ τὰ ἐκτιµοῦνε πολύ, χωρὶς νὰ µποροῦνε νὰ δοῦνε οἱ θεότυφλοι πὼς ὁ Παῦλος εἶναι ὁ µεγαλύτερος καὶ σφοδρότερος ἐχθρὸς καὶ κατακριτὴς τῆς στραβῆς ἀντίληψης ποὺ ἔχουνε γιὰ τὴ χριστιανικὴ θρησκεία.
Γράφει λοιπὸν ὁ θεόγλωσσος Παῦλος καὶ ρωτᾷ: “Ποῦ σοφός; Ποῦ γραµµατεύς; Ποῦ συζητητὴς τοῦ αἰῶνος τούτου; (δηλ. τῆς κοσµικῆς σοφίας). Οὐχὶ ἐµώρανεν ὁ Θεὸς τὴν σοφίαν τοῦ κόσµου τούτου;” Σὰν νὰ λέγη: “Ποιὸς ἀπὸ τοὺς σοφούς τοῦ κόσµου τούτου, ἀπὸ τοὺς φιλοσόφους καὶ τοὺς δεινοὺς συζητητάς, µὲ τὴ διαλεκτική τους, θὰ µπορέση νὰ συζητήση, ἢ κἄν νὰ καταλάβη αὐτὰ ποὺ λέµε ἐµεῖς οἱ µωροί, ἐµεῖς ποὺ δὲν γνωρίζουµε τὰ µαστορικὰ γυρίσµατα τῆς διαλεκτικῆς, ἐµεῖς οἱ ἀπαίδευτοι ἀνατολίτες, κι’ ὄχι κατὰ βάθος ἐµεῖς, ἀλλὰ αὐτὰ ποὺ λέγει τὸ Πνεῦµα τὸ Ἅγιον µὲ τὸ στόµα µας;”

Καὶ παρακάτω γράφει: “Σοφίαν δὲ λαλοῦµεν ἐν τοῖς τελείοις, σοφίαν δὲ οὐ τοῦ αἰῶνος τούτου, οὐδὲ τῶν ἀρχόντων τοῦ αἰῶνος τούτου, τῶν καταργουµένων”. Ποιοὶ εἶναι οἱ ἄρχοντες τοῦ αἰῶνος τούτου, οἱ καταργούµενοι, παρὰ οἱ φιλόσοφοι κ’ οἱ ρήτορες κ’ οἱ ἄλλοι λογῆς-λογῆς µαστόροι τῆς κοσµικῆς λογοτεχνίας, ποὺ τὰ σκοτεινὰ φῶτα τους, λένε οἱ τυφλοὶ διδάσκαλοι τοῦ λαοῦ πὼς χρειάζονται στὸ χριστιανό, σὰν νὰ µὴν τοὺς φθάνη τὸ φῶς τοῦ Εὐαγγελίου, ποὺ λέγει “ἂν τὸ φῶς ποὺ ἔχουνε µέσα τους (οἱ τέτοιοι) εἶναι σκοτάδι, τὸ σκοτάδι τους πόσο πρέπει νὰ εἶναι;”

Λοιπόν, κατὰ τὸ πνεῦµα “τοῦ αἰῶνος τούτου τοῦ καταργουµένου” ἑορτάζουνε καὶ δοξάζουνε καὶ τὸν ἅγιον Βασίλειον, ὄχι σὰν ἅγιον καὶ ἀγωνιστὴ τῆς ἀληθινῆς θρησκείας, ἀλλὰ σὰν συγγραφέα “καλλιεπῶν συγγραµµάτων”, “σοφὸν ἠθικολόγον καὶ παιδαγωγόν, λάτρην τῆς ἑλληνικῆς σοφίας”.

Ἀλλὰ πόσο σύµφωνος εἶναι ὁ ἅγιος µὲ κείνους ποὺ τὸν δοξάζουνε γιὰ τὴν ἑλληνοµάθειά του καὶ γιὰ τὴν ἐκτίµηση ποὺ εἶχε στὴν ἀρχαία σοφία, τὸ φανερώνουνε τὰ παρακάτω λόγια ἀπὸ µία ἐπιστολὴ ποὺ ἔγραψε στὸν Εὐστάθιο ἐπίσκοπο Σεβαστείας:

“Ἐγώ, γράφει, ἀφοῦ ξόδεψα πολὺν καιρὸν στὰ µάταια πράγµατα, κι’ ἀφοῦ ὅλη σχεδὸν τὴ νεότητά µου τὴ χάλασα µὲ τὸ νὰ κοπιάζω γιὰ πράγµατα ἀνώφελα (ἀδιαφόρετα), καταγινόµενος νὰ µελετῶ τὰ µαθήµατα τῆς “παρὰ τοῦ Θεοῦ µωρανθείσης σοφίας”, ἐπειδὴ κάποτε ξύπνησα σὰν νὰ κοιµόµουνα σὲ βαθὺν ὕπνο, καὶ ἄνοιξα τὰ µάτια µου στὸ θαυµαστὸ φῶς τῆς ἀληθείας τοῦ Εὐαγγελίου κ’ εἶδα καλὰ πὼς ἤτανε ἄχρηστη “ἡ σοφία τῶν ἀρχόντων τοῦ αἰῶνος τούτου τῶν καταργουµένων”, ἀφοῦ ἔκλαψα πολὺ γιὰ τὴν ἐλεεινὴ ζωή µου, παρακαλοῦσα τὸ Θεὸ νὰ µὲ χειροκρατήση γιὰ νὰ φωτισθῶ στὰ δόγµατα τῆς εὐσέβειας. Καὶ πρὶν ἀπ’ ὅλα προσπάθησα νὰ ἀποκτήσω κάποια ἠθικὴ διόρθωση, ἐπειδὴ εἶχε πάθει µεγάλη διαστροφὴ ἡ ψυχή µου ἀπὸ τὴ συναναστροφή µου µὲ τοὺς κακοὺς ἀνθρώπους. Διάβασα λοιπὸν τὸ Εὐαγγέλιο, καὶ σὰν εἶδα πὼς ἐκεῖ µέσα εἶναι γραµµένο πὼς συντείνει πολὺ στὴ σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου τὸ νὰ πουλήση τὰ ὑπάρχοντά του καὶ νὰ τὰ µοιράση στοὺς φτωχοὺς ἀδελφούς του καὶ νὰ ζῇ χωρὶς νὰ φροντίζῃ καθόλου γιὰ τούτη τὴ ζωή, καὶ νὰ µὴν προσηλώνεται ἡ ψυχὴ στὰ ἐπίγεια ἀπὸ καµµιὰ συµπάθεια, παρακαλοῦσα νὰ εὕρω κάποιον ἀπὸ τοὺς ἀδελφοὺς ποὺ νὰ διάλεξε αὐτὸν τὸ δρόµο στὴ ζωή του, ὥστε, µαζὶ µ’ αὐτόν, νὰ ταξιδέψω καὶ νὰ περάσω τούτη τὴν περαστικὴ φουρτούνα τῆς ζωῆς”.

Ἀλλὰ ποιὸς δίνει σηµασία σ’ αὐτὰ ποὺ λέγει ὁ Μέγας Βασίλειος; Ἐµεῖς κάναµε ἕνα δικό µας Χριστιανισµό, ἕνα βολικό, ἕναν ἀνθρωπινὸ καὶ λογικὸ Χριστιανισµό, ὅπως λέγει ὁ µεγάλος Ἱεροεξεταστὴς τοῦ Ντοστογιέφσκη, γιατί ὁ Χριστιανισµὸς ποὺ δίδαξε ὁ Χριστὸς εἶναι ἀνεφάρµοστος, ἀπάνθρωπος. Ἐµεῖς, ἀντὶ ν’ ἀνέβουµε πρὸς τὸν Χριστό, ποὺ λέγει “ἐγὼ σὰν ὑψωθῶ, θὰ σᾶς τραβήξω ὅλους πρὸς ἐµένα”, τὸν κατεβάσαµε ἐκεῖ ποὺ βρισκόµαστε ἐµεῖς, καὶ κάναµε ἕνα Χριστιανισµὸ σύµφωνο µὲ τὶς ἀδυναµίες µας, µὲ τὰ πάθη µας, µὲ τὶς κοσµικὲς φιλοδοξίες µας, καὶ δώσαµε καὶ στοὺς ἁγίους τὰ προσόντα ποὺ ἐκτιµοῦµε καὶ ποὺ θαυµάζει ἡ ὑλοφροσύνη µας, τοὺς κάναµε φιλοσόφους, ρήτορας, πολιτικούς, ψυχολόγους, κοινωνιολόγους, παιδαγωγούς, ἐπιστήµονες κ.λπ. Ὁ µεγάλος Ἱεροεξεταστής, σὰν πήγανε µπροστά του τὸν Χριστὸ (ποὺ πρόσταξε νὰ τὸν πιάσουνε, ἐπειδὴ ξανακατέβηκε στὴ γῆ καὶ τὸν ἀκολουθοῦσε ὁ κόσµος), τοῦ εἶπε: “Τὸν καιρὸ ποὺ ἦρθες στὸν κόσµο ἔφερες στοὺς ἀνθρώπους µιὰ θρησκεία σκληρή, ἀνεφάρµοστη, ἀπάνθρωπη. Ἐµεῖς τὴν κάναµε βολική, ἀνθρωπινή. Τί ξαναῆρθες νὰ κάνῃς πάλι στὸν κόσµο; Νὰ µᾶς τὴ χαλάσης, µόλις τὴ βάλαµε στὸ δρόµο; Γι’ αὐτό, θὰ διατάξω νὰ σὲ κάψουνε ἐν ὀνόµατί σου, σὰν αἱρετικόν”.

Ὁ βολικός, ὁ ἀνθρωπινὸς Χριστιανισµός, αὐτὸ τὸ ἀνθρώπινο κατασκεύασµα, εἶναι ἡ συχαµερὴ παραµόρφωση ποὺ ἔπαθε τὸ Εὐαγγέλιο ἀπὸ τὴν πονηρὴ ὑλοφροσύνη τῆς σαρκός.

H ''Δυστυχία του να πρέπει να είσαι Ευτυχισμένος''

πηγή:trelogiannis

Συνέντευξη με  τον  π. Χαράλαμπο

Ο παράδεισος και η κόλαση.

Ένας ευλαβής χριστιανός συζητούσε με τον Θεό -Κύριε θα ήθελα να ξέρω πώς είναι η κόλαση και πώς είναι ο παράδεισος Ο Κύριος τον οδήγησε σ'ένα μέρος όπου βρισκόνταν δυο πόρτες.Άνοιξε την μία και ο άνθρωπος κοίταξε μέσα.Στο μέσο του δωματίου βρισκόνταν ένα μεγάλο στρογγυλό τραπέζι.Πάνω βρισκόνταν μια κατσαρόλα με φαγητό.Μύριζε τόσο υπέροχα που κανείς δεν θα μπορούσε να αντισταθεί.Οι άνθρωποι που κάθονταν γύρω από το τραπέζι ήταν αδύνατοι και ασθενικοί.Φαινόνταν πεινασμένοι.Κρατούσαν κουτάλια με πολύ μακρύ χερούλι τα οποία ήταν δεμένα στο χέρι τους και έτσι μπορούσαν να φτάσουν στο φαγητό.Επειδή όμως τα κουτάλια ήταν πιο μακριά από τα χέρια τους δεν μπορούσαν να το φέρουν στο στόμα τους.Ο ευσεβής άνθρωπός ανατρίχιασε βλέποντας πόσο υπέφεραν. Τότε ο Θεός του λέει:''Μόλις είδες την κόλαση'' Έπειτα πήγαν σ'ένα άλλο δωμάτιο και άνοιξαν την πόρτα.Ήταν ίδιο με το πρώτο.Ένα στρογγυλό τράπεζι και πάνω φαγητό.Οι άνθρωποι είχαν τα ίδια ακριβώς κουτάλια,φαινόνταν όμως χορτάτοι,γελούσαν και μιλούσαν μεταξύ τους. Ο ευσεβής άνθρωπος είπε:''Δεν καταλαβαίνω'' Τότε ο Θεός του απάντησε:''Είναι πολύ απλό.Είναι θέμα δεξιότητας.Οι υγιείς άνθρωποι έμαθαν να ταϊζουν ο ένας τον άλλον,ενώ οι άλλοι σκεφτόνταν μόνο τον εαυτό τους!''

Γιαγιά να με περιμένεις

πηγή:trelogiannis
«Στις εφηβικές μου αναμνήσεις συνυπάρχουν τα πάρτι, η ρόκ μουσική και η γιαγιά μου. Για εκείνην, η ρόκ μουσική δεν ήταν παρά ένας κακότεχνος θόρυβος. Πάντως σεβόταν περισσότερο την νεανική μας σύγχυση, από όσο εμείς την νηφάλια σοφία της. Ήξερε που πηγαίναμε, αλλά ποτέ δεν έμπαινε στον πειρασμό να αντιπαρατεθεί προς ό,τι θεωρούσε φυσικό για την ηλικία μας. Σηκωνόταν, μας φιλούσε, ευχόταν να περάσουμε καλά, κι ύστερα προσέθετε να έχουμε τον Χριστό στην καρδιά μας εκεί που θα είμαστε, και ας κάνουμε ό,τι θέλουμε. Μετά μας σταύρωνε, ευχόταν να είναι η Παναγιά μαζί μας, και συμπλήρωνε διστακτικά, σαν να μην ήταν σίγουρη αν έπρεπε ἠ όχι να το ξεστομίσει, να μην αργήσουμε, γιατί θα προσευχόταν για μας όσο λείπαμε και δεν άντεχε να ξενυχτάει…

Τελειόφοιτος της Ιατρικής, αφελώς πεπεισμένος για την παντοδυναμία της επιστήμης, βρέθηκα στην Μονή Τιμίου Προδρόμου στο Έσσεξ. Έμεινα μόνο λίγες μέρες στο μοναστήρι αλλά η ανακάλυψη υπήρξε συγκλονιστική. Οι μοναχοί ζούσαν με τον τρόπο της γιαγιάς μου. Αναγνωριστικά σημάδια: το κομποσχοίνι, το ανεπιτήδευτο χαμόγελο και η άνευ όρων αποδοχή του άλλου.
Επιστρέφοντας στην Ελλάδα πήγα να δω τη γιαγιά. Μισοαστεία-μισοσοβαρά της είπα κάποια στιγμή: «Τόσα κομποσχοίνια έχεις, δεν θα μου δώσεις κι εμένα ένα;» Σοβάρεψε απότομα. Σχεδόν βούρκωσε. Πήγε και μου έφερε ένα κομποσχοίνι μεταξωτό και είπε: «Πάρτο. Είναι το δικό σου. Στο φυλάω τρία χρόνια και περίμενα πότε θα μου το ζητήσεις». Η γιαγιά μου περίμενε να γυρίσω· από τα πάρτι, από τήν Αγγλία, από τον λανθασμένο δρόμο. Εγώ, και όσοι άλλοι συμπεριλαμβάνονταν στην προσευχή της…

Λίγους μήνες, πριν την αναχώρηση από τα επίγεια, με είχε πάρει ιδιαιτέρως και με αιφνιδίασε πάλι. Σε ένα χαρτοκιβώτιο είχε μαζέψει μια σειρά με όλα τα λειτουργικά βιβλία. Με την ίδια απλότητα, που μου έδωσε το «δικό μου» κομποσχοίνι, μου άφησε ρητή εντολή: «Αν κάποιος από σας γίνει ιερέας, θα τα κρατήσει αυτός. Αν όχι, θα βρεις κάποιο φτωχό ναό και θα τα δώσεις εκεί».

Στην κηδεία της πολλοί άγνωστοι εμφανίστηκαν και μιλούσαν γι’ αυτήν με ευγνωμοσύνη. Όπως εκείνη η ηλικιωμένη κυρία, που έλεγε ότι η γιαγιά συνέχισε να την δέχεται στο σπίτι της, όταν όλοι την απέφευγαν. Και αυτό, γιατί απόκτησε ένα εξώγαμο παιδί λίγο μετά τον πόλεμο και την θεωρούσαν πόρνη. Διηγιόταν, ανάμεσα στα κλάματα, πως της έχωνε τσάντες με τρόφιμα κάτω από το παλτό, παρακαλώντας την να μην το μάθει κανείς…».

Η γιαγιά μου και πολλοί άλλοι ευλογημένοι παππούδες και γιαγιάδες αναπαύονται πια εν ειρήνη. Η ευθύνη για το σήμερα και το αύριο έχει περάσει στα χέρια μας. Καλούμαστε να καθρεφτίσουμε τον εαυτό μας στην παρακαταθήκη που μας άφησαν και να προβληματιστούμε σοβαρά για τον τρόπο, που θα διαχειριστούμε την πνευματική μας κληρονομιά.
...

Πρακτικές συμβουλές για ταπείνωση

πηγή:santo-rinios

1. Σε ξέχασαν; Δε σε πήραν ούτε ένα τηλέφωνο; Δεν πειράζει. Και προπαντός μην παραπονείσαι.

2. Σε αδίκησαν; Ξέχασέ το.

3. Σε περιφρόνησαν; Να χαίρεσαι.

4. Σε κατηγορούν; Μην αντιλέγεις.

5. Σε κοροϊδεύουν; Μην απαντάς.

6. Σε βρίζουν; Σιωπή και προσευχή.

7. Σου αφαιρούν το λόγο; Σε διακόπτουν; Μη λυπάσαι.

8. Σε κακολογούν; Μην αντιμάχεσαι.

9. Σου μεταδίδουν ευθύνες τα παιδιά σου; Οι συγγενείς σου, οι δικοί σου οι άνθρωποι; Μη διαμαρτύρεσαι.

10. Θυμώνουν μαζί σου; Να παραμένεις ήρεμος.

11. Σου κλέβουν φανερά; Κάνε τον τυφλό.

12. Σε ειρωνεύονται; Να μακροθυμείς.

13. Δεν ακούνε τις συμβουλές σου; Ιδίως δεν ακούνε τις συμβουλές σου τα παιδιά σου; Πέσε στα γόνατα και κάνε προσευχή.

14. Εκνευρισμός στο αντρόγυνο; Εσύ φταις. Κι εσύ φταις. Όχι ο άλλος.

15. Έφταιξες; Ζήτησε συγγνώμη.

16. Δεν έφταιξες; Πάλι ζήτησε συγγνώμη.

17. Έχεις υγεία; Δόξαζε τον Θεόν.

18. Έχεις αρρώστια; Έχεις καρκίνο, ταλαιπωρείσαι, υποφέρεις, βασανίζεσαι, πονάς; Δόξαζε τον Θεόν.

19. Γκρίνια, ανεργία, φτώχεια μέσα στο σπίτι; Νήστευσε. Αγρύπνησε. Κάνε προσευχή.

20. Για όλους και για όλα προσευχή. Πολλή προσευχή. Πολλή προσευχή. Νηστεία και προσευχή διότι “τούτο το γένος των παθών και των δαιμόνων ουκ εκπορεύεται παρά μόνο με νηστεία και προσευχή”.

ΦΩΤΗ  ΚΟΝΤΟΓΛΟΥ

Τὸ νὰ μιλᾷ κανένας σήμερα καὶ νὰ γράφει γιὰ κάποια πράγματα τῆς θρησκείας, ὁ πολὺς κόσμος τὸ νομίζει γιὰ ἀνοησία. Καὶ ἀκόμα μεγαλύτερη ἀνοησία ἔχει τὴν ἰδέα πῶς εἶναι τὸ νὰ γράφει γιὰ τοὺς ἅγιους μάρτυρες, καὶ μάλιστα γιὰ κείνους ποὺ μαρτυρήσανε κατὰ τὰ νεότερα χρόνια ποὺ βασιλεύανε οἱ Τοῦρκοι ἀπάνω στὴ χριστιανοσύνη, ἐπειδὴς ὁ λίγος καιρὸς ποὺ μᾶς χωρίζει ἀπ᾿ αὐτοὺς κάνει ὦστε νὰ τοὺς νοιώθουμε πολὺ κοντά μας, ἀνθρώπους σὰν κ᾿ ἐμᾶς, ἐνῷ τοὺς ἀρχαίους μάρτυρες τοὺς βλέπουμε μέσα ἀπὸ τοὺς αἰῶνες ποὺ περάσανε ἀπὸ τότε ποὺ μαρτυρήσανε καὶ στὴ φαντασία μας παρουσιάζονται εὐκολότερά με τὸν φωτοστέφανο τοῦ ἁγίου.
Κανένας λαὸς δὲν ἔχυσε τόσο αἷμα γιὰ τὴν πίστη τοῦ Χριστοῦ, ὅσο ἔχυσε ὁ δικός μας, ἀπὸ καταβολὴ τοῦ χριστιανισμοῦ ἴσαμε σήμερα. Κι αὐτὸς ὁ ματωμένος ποταμὸς εἶναι μια πορφύρα ποὺ φόρεσε ἡ ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας, καὶ ποὺ Θά ῾πρεπε νὰ τὴν ἔχουμε γιὰ τὸ μεγαλύτερο καύχημα, κι ὄχι νὰ τὴν καταφρονοῦμε καὶ νὰ μὴ μιλοῦμε ποτὲ γι᾿ αὐτή, καὶ μάλιστα νὰ ντρεπόμαστε νὰ μιλήσουμε γι᾿ αὐτή, σὲ καιρὸ ποὺ δὲ ντρεπόμαστε γιὰ τὶς πιὸ ντροπιασμένες καὶ σιχαμερὲς παραλυσίες ποὺ κάνουνε οἱ ἄνθρωποι στὸν ἀδιάντροπο καιρό μας.

 Ἀπὸ τὸ βιβλίο του «Πονεμένη Ρωμιοσύνη»

Ζητείται επειγόντως Πατροκοσμάς (και ακροατήριο;)

  πηγή:trelogiannis

Ο άγιος, ισαπόστολος και μάρτυρας Κοσμάς ο Αιτωλός (24 Αυγούστου) ήταν ένας ιερέας και μοναχός του 18ου αιώνα, που, βλέποντας τους ορθόδοξους χριστιανούς σε κακή κατάσταση, λόγω της Τουρκοκρατίας, βγήκε από το Άγιο Όρος και γύρισε μεγάλο μέρος της Ελλάδας και Αλβανίας διδάσκοντας από χωριό σε χωριό.

Μίλησε όχι μόνο για το Χριστό, την αγάπη και την πνευματική ζωή, αλλά και παρακίνησε τους ανθρώπους να ιδρύουν σχολεία, τους καθοδηγούσε να μπολιάζουν δέντρα, εξαγόρασε και απελευθέρωσε με εράνους εκατοντάδες κοπέλες από τα τουρκικά χαρέμια και γενικά τους βοήθησε σε όλους τους τομείς.

Ο άγιος θανατώθηκε από τους Τούρκους το 1779, με προτροπή Εβραίων, με τους οποίους ήρθε σε σύγκρουση, που ξεκίνησε από την επιμονή του να καταργηθούν τα παζάρια της Κυριακής (μέρα αργίας για τους χριστιανούς) και να μετατεθούν στο Σάββατο (που είναι όμως μέρα αργίας για τους Εβραίους, πράγμα που άναψε το μίσος τους).

Ο άγιος ήταν θαυματουργός ενώ ακόμη ζούσε και τον αναγνώριζαν ως θαυματουργό ακόμη και οι μουσουλμάνοι. Είναι δε γνωστό ότι προφήτεψε (με συγκεκριμένες προφητείες) την απελευθέρωση της Βόρεια και Δυστικής Ελλάδας το 1912 και πολλά ακόμη γεγονότα και καταστάσεις.

Για να μην τρέφουμε ψευδαισθήσεις, ας σημειωθεί ότι, εκτός από κείνους που ασχολούνται με τη θρησκεία («θεούσες» και… «θεούσους», παπάδες και θεολόγους) και τους φιλολόγους και ιστορικούς, οι λοιποί των ανθρώπων αγνοούν εντελώς την ύπαρξη αυτού του αγίου. Αν λοιπόν, αδελφέ μου, αδελφή μου, θέλεις να κάνεις ένα δώρο στους ανθρώπους που βρίσκονται γύρω σου και στον εαυτό σου – ένα ουράνιο δώρο – βρες κάποιον και μίλησέ του για τον άγιο Κοσμά. Πες του απλά ποιος ήταν και πότε γιορτάζει, χωρίς διδάγματα και μηνύματα. Είναι μια αρχή. (Εκτενές αφιέρωμα στον άγιο δες εδώ). [Υπάρχουν κι άλλοι άγιοι με το όνομα Κοσμάς, ανάργυροι γιατροί].

Σήμερα, η σχέση των ανθρώπων με τη θρησκεία εμφανίζεται αρκετά αντιφατική: από τη μια, η μαζική αποστασία από το χριστιανισμό φαίνεται να βαθαίνει, από την άλλη όμως παρατηρούμε κάποια πνευματική αναζήτηση, ενδιαφέρον και ώς ένα βαθμό επιστροφή πολλών στη θρησκευτική πίστη, στην Ορθοδοξία, στην Εκκλησία.

Δυστυχώς, την πνευματική αναζήτηση συχνά την καρπώνονται οι αιρέσεις και η Νέα Εποχή. Μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας εξάλλου επιδίδεται σε μια ιδιότυπη διαμαρτυρία επιλέγοντας αντισυμβατικούς τρόπους ζωής, ενδυμασίας, διασκέδασης, έκφρασης κ.τ.λ., ακριβώς επειδή διψάει για το Ζωντανό Νερό, το Χριστό. Διψάει, αλλά δεν ξέρει πού είναι η Πηγή του Ζώντος Ύδατος. Έτσι, πίνει απ’ όπου βρίσκει, ακόμη κι από λασπολακκούβες. Η διαμαρτυρία αυτή άρχισε ήδη με τα παιδιά των λουλουδιών και τους πρώτους ροκάδες, που είχαν αγανακτήσει από την υποκρισία του «ορθολογικού» και «καθωσπρέπει» κόσμου, αλλά τους τσουβάλιασε ο αθεϊσμός, οι αιρέσεις και ο αποκρυφισμός, επειδή – νομίζω – η Ορθόδοξη Εκκλησία και η Ιεραποστολή της είτε κοιμόταν είτε δεν είχε τα πρακτικά μέσα να τους πλησιάσει.

Και το ίδιο γίνεται και σήμερα: είτε κοιμόμαστε είτε δεν έχουμε μέσα αντίστοιχα με τα γιγάντια μέσα προπαγάνδας των «απέναντι». Σήμερα ωστόσο υπάρχουν πλέον πάρα πολλές φωνές: δραστήριοι ιερείς και πνευματικοί πατέρες (δείτε κάποιους εδώ), δραστήριες ενορίες, αναρίθμητοι ορθόδοξοι ιστότοποι, κανάλια στο YouTube, εξαιρετικές εκδόσεις, αρκετοί ορθόδοξοι ραδιοφωνικοί σταθμοί, ακόμη και τηλεοπτικά κανάνλια (δες λίγα εδώ). Παρόλ' αυτά, ο λόγος του Χριστού δε φτάνει στη συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων, ακόμη και των (πρώην;) ορθόδοξων Ελλήνων και των λοιπών ορθόδοξων λαών (ξέρουμε ποιοι είναι;), πόσο μάλλον των αλλόθρησκων αδελφών μας και των χριστιανών που ανήκουν σε διάφορα αιρετικά θρησκευτικά μορφώματα…

Πώς γίνεται αυτό; Πώς γίνεται να παρουσιάζονται τόσες σπουδαίες ορθόδοξες αλήθειες κι όμως ο πολύς κόσμος να μην παίρνει ούτε μυρωδιά; Ενώ όποια πέτρα κι αν σηκώσεις θα βρεις την προπαγάνδα της Νέας Εποχής (ιδέες για γιόγκα, μετενσάρκωση, ανακάτεμα των θρησκειών κ.τ.λ.), και όχι μόνο, να κερδίζει έδαφος και να γίνεται κομμάτι της ζωής και της σκέψης μας…

Νομίζω πως κάνουμε ένα μικρό λάθος. Οι ορθόδοξοι μιλάμε και λέμε: «Εμείς τα είπαμε, όποιος θέλει να τ’ ακούσει ας τ’ ακούσει. Όποιος ενδιαφέρεται, ξέρει πού θα μας βρει και ξέρει πού είναι οι εκκλησιές μας και κάθε πότε λειτουργούν».

Μάρτυρες του Ιεχωβά επί το έργον (από εδώ). Εμείς;

Όχι. Πρέπει να μιλήσεις και να φροντίσεις να σ’ ακούσουν εκείνοι που δε θέλουν να σ’ ακούσουν και δεν ενδιαφέρονται. Και τούτο, γιατί, αν δεν σ’ ακούσουν, πώς θα ενδιαφερθούν; Οι Μάρτυρες του Ιεχωβά διαδίδουν τις πλάνες τους σπίτι με σπίτι. Εμείς «αρνούμαστε» να το κάνουμε αυτό. Λέμε: «Είμαστε εδώ, όποιος θέλει ας μας ακούσει». Μα πώς θα θελήσει ο άλλος – ο αδελφός και συνάνθρωπος, όμως μη χριστιανός ή έστω άχρωμος και άοσμος τυπικός χριστιανός – αν δεν τον πλησιάσεις πρώτα εσύ και να του εξηγήσεις γιατί έχει λόγο να σ’ ακούσει; Αυτό δε βλέπω να το πράττει η Εκκλησία, εκτός ίσως από ελάχιστες εξαιρέσεις.

Αυτό λοιπόν ακριβώς έκανε ο Πατροκοσμάς. Γύρισε την Ελλάδα χωριό και χωριό, κάλεσε τους ανθρώπους και τους μίλησε στον τόπο τους. Σίγουρα δεν τους άλλαξε όλους. Όμως άλλαξε εκείνους που είχαν την επιθυμία ν’ αλλάξουν. Γι’ αυτό λοιπόν χρειαζόμαστε Πατροκοσμάδες, που θα πάνε στην πόρτα του άλλου και θα του μιλήσουν. Όταν λέω «πόρτα», εννοώ όχι ντε και καλά στο σπίτι όπου μένει, αλλά ότι θα μεταφέρουν το λόγο της Ορθοδοξίας σε άσχετες αίθουσες, σε άσχετα συνέδρια και ημερίδες, σε άσχετα έντυπα, σε άσχετες εκπομπές, χωρίς εκκλησιαστική ομπρέλα. Ακόμη καλύτερα, με αθεϊστική, νεοεποχίτικη ή εντελώς άθρησκη (κοσμική) ομπρέλα. Θα κάνουν δηλαδή ιεραποστολή. Κάτι που έκαναν π.χ. τα μέλη της Αδελφότητας του Αγίου Γερμανού της Αλάσκας στις ΗΠΑ με το περιοδικό και ιστοσελίδα Death to the World.

Σίγουρα υπάρχουν κι άλλοι. Αυτοί είναι οι σύγχρονοι ιεραπόστολοι και Πατροκοσμάδες, που δίνουν ελπίδα σωτηρίας στον πονεμένο και βασανισμένο κόσμο. Βέβαια, για να αναλάβει κάποιος ρόλο Πατροκοσμά (ή Παπουλάκου), δεν αρκεί η έντονη και πολύπλευρη δράση – χρειάζεται νήψη, προσευχή, ταπείνωση, κατά το δυνατόν αγιότητα βίου, ή έστω διαρκής εσωτερική επιφυλακή, και φυσικά σοβαρότητα και τόλμη που θα τον κάνει αγαπητό στους αγαθούς και επικίνδυνο για τους πονηρούς. Ο άγιος Κοσμάς πέθανε στην αγχόνη. Τολμώ εγώ;

Ξέρω βέβαια κάποιον, που λέει πολλά λόγια, αλλά δε σηκώνεται απ’ την πολυθρόνα του να κάνει πράξη αυτή τη μέθοδο Πατροκοσμά: εμένα τον ίδιο! Εγώ τα λέω, αλλά δεν το κάνω. Πώς λοιπόν περιμένω να το κάνει άλλος;

Όμως πρέπει και να το λέμε και ίσως με θεία φώτιση βρεθεί ένας πραγματικός αγωνιστής, να σώσει ψυχές με τη βοήθεια του Θεού…

Από το άρθρο Η αντιμετώπιση της ορθόδοξης μεταμόρφωσης στο ωραίο & νεανικό blog Ευχή.

Τέλος, η άλλη πλευρά του νομίσματος είναι το κατά πόσον εγώ, εσύ, ο άλλος, οι περισσότεροι άνθρωποι θα καθίσουν ν’ ακούσουν ή να διαβάσουν τον ορθόδοξο λόγο, του Χριστού και της Παναγίας το λόγο, ακόμη κι αν έρθει μπροστά στη μύτη τους. Γι’ αυτό γράφω στον τίτλο ότι ζητείται και ακροατήριο – ας μην τα ρίχνουμε όλα στο ράσο. Έχουμε ευθύνη κι εμείς οι ίδιοι. Είπαμε πως υπάρχουν σήμερα πάρα πολλές ορθόδοξες φωνές σε όλους τους χώρους (ενορίες, Διαδίκτυο, ραδιόφωνο – για να πω τα πιο εύκολα προσβάσιμα) απ’ όπου μπορείς, αδελφέ/αδελφή μου, να μάθεις για το Χριστό και την Ορθοδοξία κι ακόμη και να τσεκάρεις την εγκυρότητα και την αλήθεια τους. Το ψάχνεις καθόλου; Και μάλιστα, το ψάχνεις χωρίς να φουσκώνεις εγωιστικά σα μπαλόνι μόλις κάποιος σου πει κάτι που δε σε κολακεύει; Το σκέφτεσαι λίγο χωρίς να τρέχεις να κολλάς την ταμπέλα του καθυστερημένου, του δεισιδαίμονα ή του θρησκόληπτου ή ακόμα και του ψεύτη σε όποιον σου μιλήσει για αγίους και θαύματα, παράδεισο, σωτηρία και κόλαση, αμαρτία και μετάνοια, εξομολόγηση, νηστεία, θεία μετάληψη, λειτουργία;

Ή μήπως τελικά δεν αξίζουμε ούτε να ’ρθεί ένας Πατροκοσμάς στην πόρτα μας;

Η ευθύνη για την επιβίωση ή την καταστροφή μας δεν βαραίνει μόνο τους άλλους, μόνο τους παπάδες και «την Εκκλησία», αλλά και μας τους ίδιους. Κάνε κι εσύ μια κίνηση, κι αν δεν ξέρεις πώς, δεν έχεις δικαιολογία, πήγαινε στην εκκλησία της ενορίας σου, βρες τον παπά και ρώτα τον, δε δαγκώνει.

Α, συγγνώμη, μήπως έχεις αλλεργία στους παπάδες; Τότε, αδελφέ/αδελφή μου, περίμενε καθισμένος στον καναπέ σου, ή όχι στον καναπέ, αλλά κάνοντας ανθρωπιστική ή πολιτική δράση ή καλλιτεχνική δημιουργία ή αθλητισμό ή ό,τι νομίζεις ότι καλύπτει τις ψυχικές σου ανάγκες και σου δίνει την ψευδαίσθηση ότι δε χρειάζεσαι τους παπάδες κι ότι ΕΣΥ είσαι «ο πιο αληθινός χριστιανός», χωρίς όμως Χριστό – γιατί εσύ, βλέπεις, «ξέρεις» την ουσία του χριστιανισμού, ενώ οι παπάδες «δεν ξέρουν», ενώ και τη διδασκαλία των αγίων δε νομίζω να την έχεις μελετήσει ποτέ, κι αν το έκανες μάλλον θα σήκωσες το φρύδι με περιφρόνηση, γιατί εσύ «ξέρεις», ενώ οι άγιοι «δεν ξέρουν»… Και ποιοι είναι αυτοί στο κάτω κάτω; Άνθρωποι είναι, όχι θεοί, ενώ εσύ κοντεύεις να γίνεις θεός μέσα στην φαντασία του… Περίμενε λοιπόν, όπως είπα, αν έχεις αλλεργία τους παπάδες, μήπως κατεβεί κανένας άγγελος να σε πληροφορήσει τις αλήθειες και τα μυστήρια ουρανού και γης, όπως «κατέβηκε» σε άλλους και τους βύθισε στην πλάνη και την παράνοια, γιατί μόνο άγγελος δεν ήταν…

Θα πεις: «Γιατί, θείο; Υπάρχουν άγγελοι; Φυσικά και δεν ήταν άγγελος – όσοι νομίζουν ότι βλέπουν αγγέλους, απλά τα ’χουνε παίξει από την πολλή νηστεία».

Να μη ρωτήσω, φυσικά, με ποια σπουδαία και προσεχτική έρευνα κατέληξες σ’ αυτό το συμπέρασμα… Αστείο πράγμα.

Άντε, καλά κρασιά λοιπόν. Σταματώ εδώ (το παραλήρημά μου). Ας διαλέξει ο καθένας ό,τι του ταιριάζει κι ας βγάλει τα συμπεράσματά του. Και πρώτος εγώ.

ΥΓ. Μαζί γιορτάζει κι ο άγιος Διονύσιος, που συγχώρεσε το φονιά του αδερφού του (αν και αγαπούσε τον αδερφό του) και το σώμα του είναι άφθαρτο, ένας ανεκτίμητος θησαυρός στη Ζάκυνθο. Βοήθειά μας οι άγιοι.

Ζεις τη μελαγχολία των γιορτών; Έλα μαζί μας!!

πηγή:Τρελογιάννης

Είναι
πασίγνωστο πως, τώρα τις γιορτές, άλλοι γιορτάζουν κι άλλοι
βασανίζονται. Τα Χριστούγεννα δεν είναι μόνο περίοδος χαράς αλλά και
μέρες κατάθλιψης.

Δυο
είναι οι αιτίες, που πολλοί δε μπορούν να γιορτάσουν, αλλά νιώθουν τη
λεγόμενη "μελαγχολία των Χριστουγέννων", που συνχνά γίνεται απελπιστική.

Η
μία αιτία είναι η μοναξιά. Μόνος αισθάνεται εκείνος που δε νιώθει να
τον αγαπούν. Τις πιο πολλές φορές νομίζω πως είναι κι ο ίδιος υπεύθυνος,
ή έστω συνυπεύθυνος, για τα αόρατα τείχη που τον χωρίζουν από τους γύρω
του. Ο ίδιος τους αγαπά; Αυτή είναι η ερώτηση που πρέπει να κάνει στον
εαυτό του.

Ας ξέρει πως είναι Χριστούγεννα, δηλαδή η γέννηση του Χριστού, κι
Εκείνος δίδαξε πως αληθινή αγάπη είναι να συγχωρούμε και ν' αγαπάμε κι
εκείνους που μας έχουν κάνει ή συνεχίζουν να μας κάνουν κακό, ακόμα κι
αν δε μετανιώσουν ποτέ γι' αυτό, ακόμα κι αν παραμένουν κακοί.
Βέβαια η συγχώρηση χρειάζεται αγώνα ενάντια στον εαυτό μας και στα
συναισθήματά μας, καθώς και πολλή προσευχή. Αλλά είναι το πρώτο βήμα για
να πλησιάσουμε σ' Αυτόν και να γιατρέψουμε όχι μόνο τη μοναξιά, μα και
κάθε πληγή που μας κάνει να πονάμε.

Η
δεύτερη αιτία για τη μελαγχολία των Χριστουγέννων είναι πως -
ρουφηγμένοι από τα σύγχρονα έθιμα της Δύσης, που δεν ξέρει πια την
παράδοσή της - όλο και περισσότερο συνδέουμε τα Χριστούγεννα μόνο με
στολίδια, δώρα και διασκέδαση. Ή έστω, με τη συντροφιά και τις ευχές
ανθρώπων, με τους οποίους είμαστε δεμένοι συναισθηματικά. Αν αυτά μας
λείπουν, την έχουμε βαμμένη, και μάλιστα πολύ άσχημα.

Στην
αληθινή μορφή των Χριστουγέννων, δεν είναι δυνατόν να είσαι μόνος. Δεν
είσαι ποτέ μόνος, γιατί ΟΛΟΙ οι ορθόδοξοι χριστιανοί γιορτάζουν μαζί
σου!

Ξέρεις,
κάνουμε ένα πάρτι το πρωί των Χριστουγέννων: γίνεται στις εκκλησιές μας
και ονομάζεται θεία λειτουργία! Είσαι καλεσμένος, κι εσύ κι όλος ο
κόσμος, ακόμη κι εκείνοι που "δεν πιστεύουν" στο Χριστό ή που "δεν
πιστεύουν" στην πίστη και στην αγάπη!

Το Σπήλαιο της Γέννησης, όπως είναι σήμερα 

Ξύπνα
λοιπόν το πρωί, κατά τις 6 ή 7 το καλύτερο, ετοιμάσου κι έλα στην πιο
κοντινή εκκλησία που θα συναντήσεις. Α, μερικές εκκλησιές λειτουργούν
απόψε, παραμονή Χριστουγέννων - πάρε κανένα τηλέφωνο ή μπες στο Ίντερνετ
και μάθε. Πάντως, η εκκλησία της περιοχής σου (της ενορίας σου -
θυμάσαι αυτή τη λέξη;) σίγουρα λειτουργεί αύριο πρωί πρωί. Θα ξεκινά
κατά τις 5 ή 6 το πρωί και θα τελειώνει κατά τις 8 ή 9.

Υπάρχουν
και τόποι όπου η λειτουργία τελειώνει ακόμα νωρίτερα. Είναι νυχτερινή
αύριο, γιατί, κατά την παράδοση, νύχτα γεννήθηκε ο Χριστός. Και είναι
πανέμορφη φάση.

Αν
λοιπόν δεν είσαι μόνος, που το εύχομαι, πάρε τους δικούς σου κι ελάτε
στην λειτουργία. ΕΚΕΙ γεννιέται ο Χριστός, ξέρεις, όχι στα ρεβεγιόν, στα
μπουζούκια, στα κλαμπς ή στα πάρτι! Αν δεν θέλουν να 'ρθουν, έλα μόνος
σου, άναψε κεράκι για όλους, κάνε μια προσευχή για όλους. Αλλά, αν είσαι
μόνος, πάλι έλα και ενώσου με όλους εμάς, που, Θεού θέλοντος, θα
είμαστε εκεί! Στο πάρτι γενεθλίων του Χριστού μας, του δικού σου και
δικού μας Χριστού!

Στάσου
δίπλα μας, παρακολούθησε τη λειτουργία, ευχήσου χρόνια πολλά σε όλους,
και θα δεις πόση αγάπη θα νιώσεις. Και θα πρότεινα και να μεταλάβεις (αν
βέβαια είσαι ορθόδοξος χριστιανός).

Κανονικά θα πρέπει να ετοιμαστούμε πνευματικά για να συμμετέχουμε στη θεία μετάληψη. Ξέρεις, 40 μέρες τώρα είχαμε σαρακοστή (μια χαρούμενη σαρακοστή, τελείως διαφορετική από τη Μεγάλη Σαρακοστή του Πάσχα - που κι εκείνη έχει στο βάθος χαρά, γιατί οδηγεί στην Ανάσταση). Πολλοί νήστεψαν, πολλοί και εξομολογήθηκαν. Ξέρεις πόσο σπουδαία είναι αυτά; Αλλά
κι αν δεν τα έχεις κάνει, ίσως είναι σωστό και μάλιστα αναγκαίο να
μεταλάβεις, αλλά, μετά, θα έλεγα οπωσδήποτε να περιμένεις, να μιλήσεις
με τον παπά και να τους πεις: δε νήστεψα, δεν ετοιμάστηκα πνευματικά,
αλλά μετάλαβα, για να έρθω πιο κοντά σε όλους και στο Χριστό.

Και κάνε μια κουβέντα μαζί του. Πιστεύω πως, με τη χάρη του Χριστού (που σε περιμένει, ξέρεις, να γιορτάσεις μαζί Του) θ' αλλάξει η ζωή σου!

Σου κάνω δώρο, με πολλές ευχές και μεγάλη αγάπη, μέσα απ' την καρδιά μου, και τα παρακάτω βίντεο.

Η εκπομπή του π. Ανδρέα Κονάνου (Αθέατα περάσματα) μεταδίδεται κάθε
Τρίτη, 1 το μεσημέρι, από το ραδιοσταθμό της Πειραϊκής Εκκλησίας (91,2
FM). Αξίζει με χίλια, όπως θα καταλάβεις. Μπορείς να δεις κι άλλα, εδώ και εδώ.

ΚΑΛΑ ΚΙ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ, αδελφέ μου, αδελφή μου.

Με το Χριστό στην καρδιά, η μοναξιά και κάθε πόνος φεύγει. Ένας μεγάλος σύγχρονος άγιος, ο Γέροντας Αμφιλόχιος Μακρής της Πάτμου:

«Αγάπησε
τον Ένα για να σε αγαπήσουν όλοι. Θα σε αγαπούν όχι μόνο οι άνθρωποι,
αλλά και τα ζώα, διότι βγαίνοντας η Θεία Χάρη προς τα έξω ηλεκτρίζει και
μαγνητίζει ό,τι βρει μπροστά της. Αλλά όχι μόνο θα σε αγαπούν, θα σε
σέβονται κιόλας, διότι στο πρόσωπο το δικό σου θα εικονίζεται το αγνό
παρθενικό πρόσωπο εκείνου που θ’ αγαπάς και θα λατρεύεις».

Ξεμείναμε από ήρωες ή περί της ψυγείσης αγάπης και της χαμένης "τρέλας"

Η αγία "τρέλα" είναι η μοναδική απάντηση στην ασφυκτική και ελεεινή, παράλογη εποχή μας!

 Γεμίσαμε "πνευματικά ξερίχια" πού θα έλεγε και ο Κόντογλου και "χάρτινα είδωλα νεκρά", πού λέει και το τραγούδι.Περαστικά μας! 
Όσο για τους ηγέτες; 
Δεν διαφέρουν ποσώς από την εποχή του Ιερεμία και του Ιωάννου του Βαπτιστή.
Αν και νομίζω πώς οι τοτινοί ήταν πιό ηθικοί και άξιοι από αυτούς. Αναλογιστείτε λοιπόν τα μέτρα... 
πηγή:Τρελογιάννης

Δεν ξέρω γιατί καταθέτω τις παρακάτω σκέψεις. Ίσως γιατί μέρες τώρα με κατατρώει ο λογισμός πώς χάθηκαν οι άνθρωποι του Θεού από ανάμεσα μας ή είμαι τόσο στενόφθαλμος, πού δεν μπορώ να τους διακρίνω. 

Αλήθεια, πού είναι όλες αυτές οι εντυπωσιακές κινήσεις και αποφάσεις-στάσεις ζωής που προβλημάτιζαν και εδίδασκαν τον καθένα μας; Και δεν αναφέρομαι σε ιάσεις ασθενών και πυρ εξ ουρανών, αλλά σε πράγματα φρικτά και θαυμαστά, πού έλεγες πώς αυτοί οι άνθρωποι που κρατάν μέσα τους αγία φωτιά είναι "από άλλο ανέκδοτο". Πού είναι όλοι αυτοί οι σαλεμένοι του Θεού, οι ευλογημένοι τρελοί για τον κόσμο, οι θαυμαστοί μονότροποι πού έκαναν όλη την ζωή τους πίστη και αφιέρωμα; Θλίβομαι , Χριστέ μου, γιατι είμαι και εγώ ένας ιερέας ανάξιος και χριστιανός της συνήθειας. Οι χριστιανοί της σήμερον είναι κλεισμένοι στα καβούκια τους και όταν θρησκεύονται, ακόμα και αν είναι ειλικρινείς και όχι λάτρεις του θεαθήναι, έχουν μια μικράδα στις κινήσεις τους και ζουν βίο συμβατικό και συμβιβασμένο. Λείπει το σπάνιο και το καινοφανές. Μας λείπει το παρακάθισμα παρά τους πόδας αγίων και το ξάφνιασμα , η έγερση από τον τάφο της μικρόνοης ζωής μας, από ανθρώπους που μας έδιναν χαστούκια, αλλά και το σιωπηλό, το βλογημένο τους παράδειγμα. Μας λείπει η τρελή πίστη και η παιδική εμπιστοσύνη, ο έρωτας πού κατακαίει και ο διακριτικός ζήλος, η άσβεστη ιερή φωτιά, η ζωή του παραδομένου χειροπόδαρα στον Θεό. Μας λείπουν οι "καβαλημένοι" από νόσο απίθανη, από τρέλα αγιοτικιά, από πίστη πρωτόφαντη. Πού είναι ο "τρελός" ο Νώε που "πίστευε σε φωνές" και έστησε ένα τεράστιο κιβώτιο στην μέση του πουθενά, επειδή κάποιος άγνωστος Θεός του το υπαγόρευσε; Πού είναι ο Αβραάμ , πού στα γεράματα του θυσίασε πατρίδα, περιουσία και υπόληψη και ξεσηκώθηκε να φύγει , παίρνοντας μαζί του την γριά του και την οικοσκευή του, για να πορευτεί σε άγνωστη πατρίδα; Και μετά πάλι πίστεψε σε φωνές , πώς γέρων κεκμηκώς θα μπορούσε να γίνει πατέρας εθνών. Αμ μετά πού ξεκίνησε να σφάξει το μονάκριβο του γιο; Πού είναι ο νέος και όμορφος Ιωσήφ πού παρέμεινε αγνός και ακέραιος μπροστά στην αιγυπτια και μετά υπέμεινε την συκοφαντία του σάτυρου αγόγγυστα; Πού είναι ο Μωσής , πού στιγμή δεν έπαψε να πιστεύει πώς μια φλεγόμενη βάτος σε έρημο βουνό δεν ήταν παραίσθηση αλλά θεοφάνεια; Πού είναι ο Δαβίδ πού παρακαλούσε να τιμωρηθεί εκείνος αντί των εναντίον του ανταρτών, γιατί ήταν λέει ο Βοσκός του λαού και έτσι ο μόνος φταίχτης; Πού είναι ο Ωσηέ πού δεν λογάριασε την οβραίικη στενομυαλιά και κατάκριση και παντρεύτηκε πόρνη γυναίκα; Πού είναι ο φτωχούλης του Θεού ο Αμώς, που έβοσκε τα προβατάκια του ήσυχα και καλά και τον καβάλησε θεία τρέλα ώστε να προφητεύει άφοβα μπροστά στα αρχιερατικά τα μούτρα; Πού είναι ο Ηλίας πού έμεινε μονώτατος στον Ισραήλ και βίωσε για χάρη του Θεού την υπέρτατη μοναξιά, την αμέσως λίγο μικρότερη από την μοναξιά της Γεθσημανή;Πού είναι ο Ιεζεκιήλ πού έφαγε κόπρανα(ναι) για να συμβολίσει την αθεΐα και βρωμιά και πρόστυχη ειδωλολατρεία των ιουδαίων;


Πού είναι εκείνοι πού μαδούσαν τα γένια τους και δένοταν με αλυσίδες και ο παπάς ο προφήτης Ιερεμίας πού τά'βαλε με τον εθνικισμό ενος ολόκληρου λαού, γιατί έτσι του είπε και αυτουνού μια φωνή; Πού είναι ακόμα ο Συμεών που ζούσε πάνω σε ένα στύλο μέχρι να σκουληκιάσει; Και ο άλλος Συμεών που για να μην τον τιμήσουν οι ανθρώποι του χωριού, έδεσε ένα ψόφιο σκυλί στο πόδι του και έτσι μπήκε μέσα στο χωριό, υποκρινόμενος τον τρελό. Πού είναι ο Αλέξιος, πού παράτησε την νύφη στην παστάδα του πόθου και μπάρκαρε για να βρει τον μεγάλο και αόρατο Εραστή σε μέρη αφιλόξενα και μακρυνά; Πού είναι ο Βατάτζης πού έβρισκε χρόνο για το δικέλι και την πορφύρα, για το σπαθί και το κομποσχοίνι, με το παράστημα αρχιερέα, τον πόνο της Ρωμηοσύνης, την ταπεινότητα την ασκητική, πού όμως ξεστόμιζε λεωνίδεια λόγια στον σατράπη πάπα; Πού είναι ο μακάριος Θεόδωρος πού ζώστηκε έναν βαρύ σταυρό και γυρνούσε να βρει την βασιλεία των ουρανών, πιστεύοντας στις κοροϊδίες-υποδείξεις των ...λογικών ανθρώπων;

Πού είναι ο τρίχρονος ο Κήρυκος να φτύσει τον βλάστημο βασιλιά και ο απλούς Σεραπίων , πού γυρνούσε φορεμένος ένα σεντόνι και πουλήθηκε σκλάβος για την αγάπη του Χριστού;

Πού είναι ο Μάξιμος, πού κάθε τρεις και λίγο έκαιγε την καλύβα του και έστηνε άλλη λίγο παρακάτω και ο Παχώμιος πού τον βάραινε ακόμα και ένα πήλινο λαγήνι για το λιγοστό νεράκι του, οι γενναίως καταπτύσαντες την ιδιοκτησία; 

Και πού είναι ο Βιτάλιος, να μπεί σε ένα σπίτι απωλείας και πληρώνοντας την πόρνη ταπεινά να παρακαλέσει:"Μην αμαρτήσεις απόψε, για την αγάπη του Χριστού"; Μήπως κατελείφθη ο οίκος ημών έρημος; Πιστεύω Κύριε, πιστεύω και ομολογώ!

Μα η αδύναμη και θρασύδειλη καρδιά μου έχει βαρύ λογισμό, πώς ξεμείναμε από ήρωες και είμαστε πρόβατα χωρίς κάποιον δικό σου, επίγειο,επίμονο,"τρελό", άγιο ποιμένα και οδηγό... 
 π.Παντελεήμων


ΔΥΟ ΠΡΟΣΕΥΧΕΣ 

Ταχείαν και σταθηράν δίδου παραμυθίαν τοις δούλοις σου,
 Ιησού, εν τω ακηδιάσαι τα πνεύματα ημών. 
Μη χωρίζου των ψυχών ημών εν θλίψεσι, 
μη μακρύνου των φρενών ημών εν περιστάσεσιν, 
αλλ’ αεί ημάς πρόφθασον. Έγγισον ημίν, έγγισον ο πανταχού, 
ώσπερ και τοις Αποστόλοις σου πάντοτε συνής, 
ούτω και τοις σέ ποθούσιν ένωσον σαυτόν, οικτίρμον, 
ίνα συνημμένοι σοι υμνώμεν και δοξολογώμεν το πανάγιόν σου Πνεύμα
 Ἔκτεινόν σου τὴν χεῖρα, ἧς πάλαι ἔλαβον πεῖραν Αἰγύπτιοι πολεμοῦντες,
 καὶ ῾Εβραῖοι πολεμούμενοι· μὴ καταλίπῃς ἡμᾶς, καὶ καταπίῃ ἡμᾶς θάνατος,
 ὁ διψῶν ἡμᾶς, καὶ σατὰν ὁ μισῶν ἡμᾶς· ἀλλ᾿ ἔγγισον ἡμῖν, καὶ φεῖσαι τῶν ψυχῶν ἡμῶν,
 ὡς ἐφείσω ποτὲ τῶν Παίδων σου, τῶν ἐν Βαβυλῶνι ἀπαύστως ἀνυμνούντων σε, καὶ βληθέντων ὑπὲρ σοῦ εἰς τὴν κάμινον, καὶ ἐκ ταύτης κραυγαζόντων σοι· Τάχυνον ὁ οἰκτίρμων, καὶ σπεῦσον ὡς ἐλεήμων, εἰς τὴν βοήθειαν ἡμῶν, ὅτι δύνασαι βουλόμενος.

ΑΝΕΥ ΟΡΩΝ: ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΝΕΟΥΣ

 πηγή:iereasanatolikisekklisias
Ακου να δεις μικρέ μου φίλε. Θα σου μιλήσω ειλικρινα και χωρίς κολακείες και φούμαρα, πού σου πουλάνε διάφοροι. Είναι αθεοφοβία να βάζουμε τους δικούς μας όρους για να εκκλησιαστούμε. Να ζητάμε μεταφρασμένη λειτουργία, απλουστεύσεις και καθόλου περιορισμούς στην σταση, ακόμα και στην εμφανιση μέσα στον ναο, όσο επιφανειακό και αν φαινεται αυτό, είναι ασέβεια. 

Η Εκκλησια του Χριστού είναι ανοιχτή για όλους. Είναι όμως και  όπως είναι, όπως μας παραδόθηκε. Δεν βάζουμε εμείς οι ιερείς τους όρους, αλλά ούτε και εσείς οι λαϊκοί.

Η αλήθεια είναι πώς μερικά πράγματα σου φαίνονται απαρχαιωμένα, ασφυκτικά και ίσως υποκριτικά. Σε αυτό μπορεί να φταίει το ότι μεγαλοποιήσαμε τον τυπο και καλλιεργήσαμε μια στείρα επιφάνεια σε όλες τις εκφάνσεις της ζωης μας. Πρέπει όμως να παραδεχτείς πώς αυτό συμβαίνει και κυρίως συμβαίνει και εκτός εκκλησίας. Οι υποκριτές ειναι παντου και πιο πολλοί είναι εκτός.Ουσιαστικά σε αυτό φταίει η παιδεία πού σου έδωσαν και μου έδωσαν όταν είμασταν μικροί. Μπέρδεψαν τα ουράνια με τα επίγεια επίτηδες, για να μπορούν να τα ελέγχουν και να μας ελέγχουν. 

Δεν γνωρίζω απλά όπως λές ιερείς πού κάνουν υποχωρήσεις για να έρθει η νεολαία στην Εκκλησία, αλλά τους συναναστρέφομαι μάλιστα. Θέλω να πιστεύω πώς έχουν καλές προθέσεις, αλλά μα την πίστη μας, ποτέ μου δεν κατάλαβα γιατί οι νέοι είναι ξεχωριστή κατηγορία πιστών μέσα στην Εκκλησία,ώστε να υπάρχει αυτή η κολακεία. ίσα ίσα που με τους νέους θα έπρεπε να είμαστε πιο ειλικρινείς, αν κοιτάζουμε την εκλεκτότητα τους.Το όλο σκεπτικό μου φαίνεται στο στυλ: ελάτε όπως είστε σε 5 χρόνια θα σας έχουμε αλλάξει στα μέτρα μας. Οπότε δεν στοιχίζει κάτι το όλο ενδιάμεσο.Μερικοί νομίζουν πώς τους δίνει υπεροχή να έχουν πνευματικοπαίδια κανοντας υποχωρήσεις στην πίστη και το ήθος και υπακούοντας στις απαιτήσεις των νέων. Αναρωτιέμαι ποιά είναι η ευθύνη αυτών πού είναι υποτίθεται οι ώριμοι.

Νεε. Σου απευθύνομαι με ειλικρίνεια και ας έχει χάσει αυτή η λέξη το νόημα της. Δεν είναι μαγαζιά οι εκκλησίες μας και δεν ψάχνουμε πελάτες. ΑΜΑ ΕΙΣΑΙ ΕΡΩΤΕΥΜΕΝΟΣ ΤΑ ΑΠΟΔΕΧΕΣΑΙ ΟΛΑ ΑΝΕΥ ΟΡΩΝ. Αυτη ειναι η υγιης σχέση με τον Θεό. Τα άλλα όλα είναι είδωλα. Trust me.Σε αγαπάμε και ας μην σου φαινόμαστε ευχάριστοι.Σε θέλουμε όπως είσαι με τις αμαρτίες σου και τις αδυναμίες σου και τα ερωτηματικά σου. Γιατί από τέτοια έχουμε και εμείς και μάλιστα ένα βουνό.Το ιδανικό είναι να σε έχουμε μαζί μας για να γνωρίσεις την εν Χριστώ και εκκλησιαστική ζωή.Αυτός είναι ο σκοπός της Εκκλησίας. Ο Θεός όμως βάζει τους δικούς του όρους για όλους μας σε αυτό το ταξίδι. Αυτοί οι όροι ακόμα και μας μάς ξαφνιάζουν και μας προβληματίζουν.Όχι επειδή είναι εκβιαστής ή καταπιεστής αλλά επειδή ο δικός Του νούς απέχει από τον δικό σου και τον δικό μου. Είσαι έτοιμος να παρεις το ρισκο;Είσαι έτοιμος να δεις πού το παει;

Αφέσου λοιπόν. Είσαι πάντα ελεύθερος να διαλέξεις.Είναι καιρός να κάνεις την πιο δυνατη επανάσταση. Σε όλα τα αυτονόητα σου και κυρίως στον νεανικό εγωισμό σου. Έχεις την διάθεση;

 AYTO AΦΟΡΑ ΚΑΙ ΟΣΟΥΣ ΕΧΟΥΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΑΠΟΡΡΙΨΗΣ, ποιμένες ή λαϊκούς υπεύθυνους νεότητας. Αφήστε τους νέους να μας απορρίψουν και να μας αμφισβητήσουν. Να μας πούν αρχαίους, υποκριτές, θεούσους, αυστηρούς , ακόμα και ανόητους. Ο Θεός τους περιμένει στην γωνία. Κάποτα θα επιστρέψουν. Είναι δικοί του δούλοι , όπως και εμείς δούλοι του Θεού. Οπωσδήποτε δεν ειμαστε δούλοι των νέων , ούτε και αυτοί δικοί μας. Εμείς την δουλειά μας και ο Αρχηγός την δικιά του.


π.Παντελεήμων

 υποσημείωση: Yπάρχουν πολλοί πού σκανδαλίζονται με την εμφάνιση κάποιων , ειδικά νέων μεσα στους ναούς και μάλιστα δεν διστάζουν να τους κρίνουν κατάμουτρα. Νομίζω πως αυτό αποτελεί εξ ίσου μία πλάνη, γιατί εσύ και αυτός είστε δούλοι του Θεού και δεν έχεις το δικαίωμα να κρίνεις και να σκέφτεσαι διάφορα. Σε αυτό απάντησε όμορφα ο γέροντας Πορφύριος. Αν θέλετε ψάξτε το στο διαδίκτυο. Κανείς δεν μπορεί να διακρίνει εύκολα το ποιόν του άλλου. Δεν πρέπει να κρίνουμε. Πρέπει όμως να γίνει και κατανοητό χωρίς στρογγυλοποιήσεις, ωραιοποιήσεις και ευαισθητολογίες πώς δεν πρεπει και να δίνουμε αφορμή. Στην Εκκλησία πρέπει να προσερχόμαστε όπως θελει ο Θεός και όχι οπως θελουμε εμείς. Αυτό το προαναλύσαμε παραπάνω. Δεν υπάρχουν ενδιάμεσα. Ας γίνει επιτέλους κατανοητό να τελειώνουμε με όλα αυτά, μήπως πάμε και παραπέρα. Καποτε...

Ενορία (όλοι μαζί)

 πηγή:foufou
Ρωτά ο δάσκαλος, στο μάθημα των θρησκευτικών τα παιδιά μέσα στην τάξη τί είναι ενορία… καμμία απόκριση, δεν ήξερε κανένα. Μέσα στο βιβλίο η λέξη ενορία αναφέρεται αόριστα σαν ένα σύνολο ανθρώπων που εκκλησιάζονται στον ίδιο ναό (ενορία: Το σύνολο των πιστών (κατοίκων) της περιοχής που παίρνει συχνά το όνομά της από το ναό που βρίσκεται σ´ αυτήν).
Εκεί μια μαθήτρια σηκώνει επίμονα το χέρι,
- Να πώ τί είναι ενορία;
- Να πείς λέγει ο δάσκαλος.
- Ενορία είναι να πηγαίνουμε κάθε Κυριακή στην ίδια εκκλησία, να σβήνουμε τα κεράκια μαζί με τη Μαρία και να σκουπίζουμε τις εικόνες, να κοινωνούμε τον Χριστό όλα μαζί τα παιδιά και οι γονείς που είμαστε όλοι μαζί απο παλιά, να πηγαίνουμε μετά όλοι μαζί να τρώμε πρωϊνό και να παίζουμε, να πηγαίνουμε κατηχητικό όλοι μαζί, να κάνουμε γιορτές και να μαγειρεύουμε και μετά να τα τρώμε όλοι μαζί, όλα αυτά μαζί με τον παππούλη που όλοι τον αγαπάμε και τον ακούμε.
Σιγή μέσα στην τάξη… ένα παιδάκι σηκώνει το χέρι και λέει:
- Εγώ ποτέ δεν το έχω δεί αυτό, πού γίνεται;
Δεν το είδε ποτέ γιατί οι γονείς του μείναν μόνοι, απομονώθηκαν και άφησαν μόνο και το παιδί τους.
Κρίμα είναι να στερείς απο τα παιδιά σου το όλοι μαζί, την εκκλησία, την ενορία, τον ίδιο τον Χριστό.
Ευχή, ο κάθε ένας να αποτελέσει αφύπνιση για τον διπλανό του και όλοι μαζί να προχωρούμε στο δρόμο του Θεού.

Πάρε το Χριστό που σου δίνω και... φύγε!

Απόσπασμα από ομιλία του π. Ανδρέα Κονάνου (Αθέατα περάσματα)

πηγή:Νεκρός
...Και θα δεις πώς οι άνθρωποι θα καταλαβαίνουν ότι μόνο στην εκκλησία και στο Χριστό θα βρουν παρηγοριά. Στο Χριστό και στην εκκλησία. Στο Χριστό και την εκκλησία του! Όχι σ' ανθρώπους! Όχι σε μένα! Αλλά, έλα που ο Χριστός μέσα απ'τα δικά μου χέρια περνάει στη ζωή σου... 
Δε μπορείς να βρεις το Χριστό θεωρητικά. Το Χριστό θα τον βρεις μέσα από έναν ιερέα. Άσε με εμένα! Πάρε, όμως, το Χριστό που σου δίνω! Διά της Θείας Κοινωνίας. Πάρε το Χριστό που σου δίνω με την άφεση που παίρνεις από το πετραχήλι του ιερέα στο μυστήριο της εξομολόγησης.
Άσε με εμένα! Και πάρε το Χριστό από μένα και φύγε! Δε μπορείς να πας στον Παράδεισο, δεν μπορείς να αγγίξεις την ευτυχία αν δε δεχτείς να πάρεις τη Χάρη του Θεού που περνάει μέσα απ'την εκκλησία διά των ιερέων...

Πάσχα 2012, Μήνυμα Αρχιεπισκόπου Αλβανίας

Η επίσκεψη του Χριστού!!!

" Το παιδί μου... ιερέας;! "

πηγή:iereasanatolikisekklisias
Πιστέψτε με, δεν είναι ανέκδοτο. Συνέβη σ' ένα πολύ γνωστό μου ζευγάρι, ένα πιστό ζευγάρι. Γέννησε η γυναίκα το πρώτο τους παιδί κι ο σύζυγος την έκτη μέρα, όπως γίνεται πάντα σ' ένα φυσιολογικό τοκετό, παρέλαβε από την κλινική μάνα και βρέφος. Πρίν πάνε σπίτι τους, πέρασαν από ένα έξωκκλήσι που ταχτικά τους φιλοξενούσε το δύσκολο καιρό της εγκυμοσύνης.

Η γυναίκα με το βρέφος έμεινε εκεί έξω στο σκαλάκι, ο άντρας αφού άναψε τρία κεράκια για την τριμελή πια οικογένεια επέστρεψε κοντά τους. Καί φωναχτά κι από καρδιάς ευχαρίστησε το Θεό γιατί τελείωσε η περιπέτεια της γέννας, γιατί μάνα καί παιδί ήταν γεροί, γιατί αξιώθηκαν να γίνουν γονεις, μετά ζήτησε τη συνέχεια της ευλογίας Του πάνω στην οικογένεια. Καί κατέληξε:
«Δεν θέλουμε παρά να φωτίζεις αυτόν τον καινούριο πολίτη του ουρανού. Να γίνει δικό σου παιδί - μόνο αυτό. Εσένα να ακολουθεί κι ας γίνει ό,τι θέλει. Ακόμα και... παπάς».

Είμαι μάνα πολλών παιδιών καί άκουσα, σαν κάθε μάνα, πολλά όνειρα. Καί γονιών καί παππούδων καί γιαγιάδων όνειρα, όπως θ' άκουσες καί συ. Από πολύ νωρίς κάποιος απ' αυτούς λέει με λαχτάρα:
«Έχει αγάπη στα βιβλία. Θα προκόψει στα γράμματα. Έχει σπουδαίο λέγειν καί πειθώ. Δικηγόρος θα γίνει».

«Καλά, δε βλέπεις δεξιοτεχνία; Μηχανικός θα γίνει, να μου το θυμηθείτε».
Τόσω χρονώ γυναίκα που 'γινα δεν άκουσα κάποιον να πει:«Αυτό το παιδί έχει εξυπνάδα, κρίση, εντιμότητα, έχει πολλά χαρίσματα. Θα γίνει παπάς».
Όχι, κάτι τέτοιο δεν τόχω ακούσει.
Έχω δει πρόσωπα να τα αυλακώνει η έγνοια για το αν το παιδί τους έχει ένα ιδιαίτερο ταλέντο. Δε μού 'χει τύχει όμως να δώ αυτή την έγνοια για το αν δόθηκε από Θεού η σφραγίδα.

Δωρεά που θα δείξει στο γονιό πως το παιδί του είναι ο κλητός, ο εκλεκτός, αυτός που κάποτε θα κρατήσει το άγιο Δισκοπότηρο στα χέρια του. Όχι, κάτι τέτοιο για το παιδί τους, για το μέλλον του. Το κάνουν να αγαπήσει το επάγγελμα που οι ίδιοι προτιμούν, με συζητήσεις, με προβολή επιτυχημένων ανθρώπων. Αυτό όμως δεν τό 'χω ακούσει. Κι οι πιο «δημοκρατικοί» γονείς, που δεν επεμβαίνουν στον επαγγελματικό προσανατολισμό των παιδιών τους, κρυφά ποθούν να γίνει γιατρός, δικηγόρος, αρχιτέκτονας το παιδί τους.
Έντεχνα καί υπογείως το ετοιμάζουν να διαλέξει με παράθεση των θετικών σημείων που έχει ένα τέτοιο επάγγελμα. Καί θετικά σημεία είναι η κοινωνική προβολή και οι υψηλές αποδοχές, Κι αυτά, αλίμονο, ένας παπάς δεν τα έχει.
Αλλά και οι πιστοί γονείς, που θέλουν να συνυπάρχει το επάγγελμα με την προσφορά, που βαπτίζουν το επάγγελμα«εργασία στην υπηρεσία του ανθρώπου» ή το ονοματίζουν «λειτούργημα», κι αυτοί ακόμα δε θέλουν να γίνει παπάς το παιδί τους. Άκουγα μια μάνα πιστή να λέει:

«Γίνε γιατρός, θα κάνεις καλά το σώμα του άρρωστου καί ταυτόχρονα θα του γιατρεύεις την ψυχή του. Μαζί με την ένεση καί τα φάρμακα θα του δίνεις Χριστό».
Ναι, να προσφέρει το παιδί μας, αλλά σαν επιστήμονας, όχι σαν Ιερέας.
Βέβαια, δεν αναφέρομαι στα βιβλία ή στους σταθμούς που ασχολούνται με τον επαγγελματικό προσανατολισμό καί που αγνοούν τον ιερατικό κλάδο. Έχει η παιδεία μας μια υλιστική στάση για τη ζωή. Η κοινωνία μας εκτιμάει την κατάθεση στην Τράπεζα, την ιδιόκτητη κατοικία, σέβεται τις πολλές σπουδές καί δε μπορεί να συλλάβει το τι προσφέρει ο παπάς.

Καλά η κοινωνία μας. Αλλά εμείς;
Εμείς, αν θέλουμε να μιλήσουμε καθαρά, καί τις σπουδές στη θεολογική Σχολή απλώς τις ανεχόμαστε για τα παιδιά μας. Γνωστής μου οικογένειας ο γιος είπε πως θα πάει στη Θεολογική. Καί κάποια φίλη, πιστή φίλη, παρηγόρησε τη μάνα:
«Μη στενοχωριέσαι. Πολλοί στα παιδικά μας είπαμε πράγματα πού δεν τα ακολουθήσαμε ποτέ».
Κι άλλη περίπτωση πιστής μάνας:
«Με τέτοιο μυαλό θα δώσεις, παιδί μου, Θεολογία; Την Ιατρική καί το Πολυτεχνείο έχεις στην τσέπη σου».
«Γεννηθήτω το θέλημα Σου», λέμε κάθε μέρα. Ναί, να γίνει το θέλημα του Κυρίου, αρκεί βεβαίως το θέλημα Του νάναι απόλυτα συνταιριασμένο με το δικό μας. Καί εμείς θέλουμε να γίνει το παιδί μας ό,τιδήποτε εκτός από ιερέας.

Κι έτσι με αυτή τή δικιά μας υποτίμηση απομακρύνονται δικαίως τα παιδιά μας από το να γίνονται υπηρέτες του Θυσιαστηρίου. Μ' αυτό τον τρόπο έχουμε περιπτώσεις πού γίνεται ιερέας κάποιος που «έτσι τοφερε η ευχή ή η κατάρα» ή άτομα δεύτερης, ας πούμε, διαλογής.
Οι μανάδες πολλές φορές τη μέρα προσευχόμαστε για τα παιδιά μας. Είναι μια συγκινητική προσευχή που αρχίζει από τότε που νιώθουμε το πρώτο σκίρτημά του. Καί όπως μεγαλώνει εκείνο καί μεγαλώνουν καί οι δυσκολίες μας, τόσο καί πιο θερμές γίνονται οί προσευχές μας για φωτισμό. Σκέπτομαι πως ίσως στις προσευχές μας αυτές, λείπει το αίτημα για να κληθεί το παιδί μας να υπηρετήσει στο Θυσιαστήριο. Να ευλογηθεί αυτό το παιδί, για να κάνει εκείνο που κανείς άλλος δε μπορεί να πετύχει: τη μετουσίωση του ψωμιού καί του κρασιού σε Σώμα καί Αίμα του Κυρίου μας.
Καί λείπει το όνειρο της αγιασμένης ώρας που προχωρώντας προς την Ωραία Πύλη, απ' τα χέρια του δικού μας παιδιού θα πάρουμε το Σώμα καί το Αίμα του Κυρίου μας.
Σκέφτομαι κείνη την ευλογημένη μάνα που, όταν κάποτε θα ψελλίσει το «ιδού εγώ καί τα παιδία μου...», κάποιο άπ'αυτά τα παιδιά της θά 'ναι εκείνο που από τη γη ακόμα θα φορούσε το αγγελικό ένδυμα.

Γαλάτεια Γρηγοριάδου Σουρέλη

περιοδικό Πειραϊκή Εκκλησία